Według badania Europejskiej Agencji Środowiska – „Poglądy społeczne na gospodarką obiegu zamkniętego” – 65% obywateli Unii Europejskiej deklaruje, że rozumie wpływ wyzwań środowiskowych na swoje życie i jest zaniepokojonych rosnącą ilością odpadów. Ponadto, obywatele UE są gotowi podjąć osobiste działania na rzecz ich ograniczania oraz wspierać rozwiązania zgodne z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym.

Zainteresowanie zieloną transformacją na Starym Kontynencie nieprzerwanie rośnie. Mimo tych deklaracji, Europa wciąż funkcjonuje w modelu liniowym. Według danych Eurostatu, każdy mieszkaniec kontynentu zużywa średnio około 14 ton surowców rocznie i generuje około 5 ton odpadów, podczas gdy wskaźnik cyrkularności wynosi jedynie 11,8 %. To pokazuje, że przejście na gospodarkę obiegu zamkniętego (GOZ) wymaga nie tylko świadomości, ale i skutecznych działań systemowych.

Jak wygląda praktyka?

W modelu GOZ kluczowe są trzy filary: redukcja powstawania odpadów, ponowne wykorzystanie surowców oraz tam, gdzie recykling nie jest już możliwy, odzysk energii i ponowne wykorzystanie materiałów powstałych w efekcie tego procesu . W praktyce miejskiej szybko oczywistym staje się, że żaden z tych elementów nie działa w oderwaniu od pozostałych. Miasta są systemami złożonymi, w których gospodarka odpadami, energetyka, planowanie przestrzenne i akceptacja społeczna muszą tworzyć spójną całość.

GOZ: fakty kontra wyobrażenia

Europejskie organizacje branży odzysku energii z odpadów (CEWEP i ESWET) szacują, że nawet w chwili osiągnięcia przez wszystkie państwa UE wyznaczonych celów recyklingowych, w 2035 r. Europa nadal będzie stać przed wyzwaniem zagospodarowania około 142 mln ton odpadów resztkowych. Obecna wydajność wszystkich instalacji termicznego przekształcania odpadów wykorzystywanych do zagospodarowania tej frakcji wynosi około 90 mln ton rocznie – powstaje więc luka wynosząca około 40 mln ton.

Jednym z mitów narosłych wokół GOZ jest przekonanie, że sam rozwój selektywnej zbiórki i recyklingu wystarczy do zamknięcia obiegu. Tymczasem nawet najlepiej funkcjonujące systemy odzysku pozostawiają frakcję odpadów, których nie da się ponownie wykorzystać w roli surowców wtórnych. Brak rozwiązań dla tej części strumienia prowadzi albo do składowania, albo do kosztownego transportu do odległych zakładów utylizacji, co podważa sens środowiskowy całego modelu. Coraz więcej miast dostrzega więc, że domknięcie obiegu w ramach gospodarki cyrkularnej wymaga również nowoczesnych instalacji odzysku energii z odpadów, zintegrowanych z lokalnymi systemami ciepłowniczymi i energetycznymi – mówi Krzysztof Witkowski, prezes Dobrej Energii dla Olsztyna.

[fragment artykułu]

Źródło: Spółka Dobra Energia dla Olsztyna („Dobra Energia”)
materiał prasowy